منافعِ ملی

پرونده شنیداری نشست 17 و 18 گفتگو روی میز خاورمیانه

بنام خداوند جان و خرد


پرونده شنیداری (فایل صوتی) هفدهمین نشست گفتگو روی میز خاورمیانه را از اینجا دریافت کنید.

پرونده شنیداری (فایل صوتی) هجدهمین نشست گفتگو روی میز خاورمیانه را از اینجا دریافت کنید.


در تاریخ 28 دی‌ماه 1391 نشست هفدهم «گفتگو روی میز خاورمیانه» با حضور آقایان مسعود صفاریان، دکتر هوشنگ طالع و محمد حیدری برگزار شد.
نخست پرسشهایی درباره عراق و فرانسه و مالی و هلال خضیب مطرح شد.
آقای حیدری بر آن بود که رویدادها به صورت تجریدی نتیجه فراگیر ندارد و سپس به‌طور مفصل نظریاتش را توضیح داد.
دکتر هوشنگ طالع گفت شانگهای همه کشورهای فلات ایران به‌اضافه غاصبین آنرا در بردارد؛ همچنین از لیبی، مالی، سوریه، ترکیه و ایران گفت.

در نشست هجدهم «گفتگو روی میز خاورمیانه» نیز که بعداز ظهر همین روز تشکیل شد. مسعود صفاریان به اوضاع کشورهای همسایهٔ ایران پرداخت.
آنچه در پاکستان است یورش نیست، سالهاست که تداوم دارد. احزاب به سرعت شکل می‌گیرند روی کار می‌آیند و طوفنده طرف مقابل را حذف می‌کنند؛ خانواده بوتو، نواز شریف، یا پرویز مشرف...
افغانستان بیشتر مطرح شده و مورد توجه ما بوده، کاملا معلوم و مشهود است که نیروهای بین‌لمللی فعالند ولی نیروهای ملی به لحاظ فراگیر نبودن نظریاتشان که فرقه‌ای و نژادی و زبانی و شیعه و سنی همه به صورت اساسنامه‌ای دربرابر هم هستند و بازیگران بین‌المللی هم در همین شکاف اعمال نفوذ می‌کنند و دائم بر این کانون آتش می‌دمند و اغانستان و پاکستان و... و به‌عنوان کشورهایی که هم مرز و همسایه ما هستند موقعیت خاصی در منطقه دارند و بر اوضاع ما هم تاثیر دارند.
در گذشته و حال ممکن است انتقادهای زیادی به حکومت و دولت خودمان داشته باشیم ولی در این زمینه تلاش داشته‌اند با این کشورها کارکنند و خدمت رسانی کنند. دیدگاههای کارشناسی و برنامه طرح و توسعه و پروژه‌های فراوان داشته‌اند ولی وضعیتی که آنها دارند این برنامه‌ها را در موارد زیادی به‌هم زده است.

در ایران ظاهرا ما با چنین اوضاعی روبه‌رو نیستیم. بسیار قابل تاسف است که مجلس و دولت مثل دو تا حزب برخورد می‌کنند، دو تا حزبی که نمی‌توانند بنشینند باهم صحبت بکنند چیزی که ما برای کشورهایی که دیگران با اسلحه حضور دارند خواهانیم و چه‌طور می‌توانیم در مورد ایران گفتگو و مبادله اطلاعات بین موافقان  و مخالفان حکومت را نخواهیم.

در برخورد دو حزب مجلس و دولت یک نکتهٔ مثبت هم بود. رئیس‌جمهور یک برنامه ارائه داد، دیگران این برنامه را نقد و رد نکردند، گفتند دیر شده، یعنی برنامه ارزش دارد. اخراجی که برنامه داشته باشند جایش در ایران خالی است، چه اصول‌گرایان، چه اصول‌گرایان مجلسی و دولتی چه اصلاح‌طلبان هنوز به‌صورت احزاب با برنامه در نیامده‌اند، جلوی احزاب دیگر را هم گرفته‌اند و احزاب دیگر هم معمولا برنامه نداشته‌اند و به قولی دکه بوده‌اند.
برای آنکه یک مملکت را اداره کنند امروز هم غیر کارشناسانه حرف می‌زنند، می‌خواهند جزایر و قسمت‌هایی از ایران را کاملا در اختیار وزارت نفت قرار بدهند، یعنی یک وزیری باشد به اندازه شاه ...
شاخص همکاری صادقانه حزب دولت و حزب مجلس می‌تواند به‌صورت اجرای یک همایش کارشناسانه برای دسترسی به راه‌حل بسیار فوری در مقابله با ریزگردها و مواد آلاینده در کلان‌شهرها باشد، همایشس برای «تنظیم شبکه رفت و آمد عمومی» که اینک به‌صورت بخش کوچکی از کارخانه «بنزین دودکنی» تک سرنشین‌ها در آمده، شبکه اتومیبل‌های خصوصی شهرها را چنان به تسخیر درآورده‌اند که حتی اشخاصی مثل توکلی مجلس و احمدی نژاد دولتی را سرفه انداخته است.

+ منافعِ ملی ; ٤:٤٩ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/۱٢/٩
comment دیدگاه‌ها ()