منافعِ ملی

پرونده شنیداری نشست 43 گفتگو روی میز خاورمیانه

به نام خداوند جان وخرد

پرونده شنیداری (فایل صوتی) چهل و سومین نشست گفتگو روی میز خاورمیانه را از اینجا دریافت کنید.


چهل و سومین نشست «گفتگو روی میز خاورمیانه» در روز 10 امرداد 1392 برگزار شد. چکیده ای از دیدگاه های ارائه شده در این نشست در پی می آید:


مسعود صفاریان:

راهبرد مقابله با «خام فروشی» و «افزایش کالاهای صنعتی نفت و گاز و پتروشیمی» مهمترین راهبرد پیش روی ایران و خاورمیانه است. این کار نه تنها برای مبارزه با تحریم‌ها  لازم است بلکه شرایط و اقتضای بازار سوخت و انرژی در آینده ی نزدیک چنین است. گزارش هایی در دست است که کشورهای صنعتی و ابرقدرت، به موازات افزایش و رواج تولیدات انرژی های نو و تجدیدپذیر، می خواهند از کشورهای تولیدکننده ی نفت مالیات بگیرند.


عقاب  علی احمدی:

دفاع از یک کشور، کاری است که با همکاری «همه» ی شهروندان انجام شود. آنچه در زمان فرمانروایی محمدرضا پهلوی به نام «سازمان دفاع غیرنظامی» برای آماده کردن مردم  برای  پایداری سازماندهی شده در برابر دشمن تاسیس شد، اقدامی ستودنی بود که امروز از آن با نام «پدافند غیرعامل» نام برده می شود.
در ماهی که گذشت، خانه ی سینمای ایران برای دومین بار بسته و پلمپ شد. بد نیست به سخنان علیرضا داوودنژاد، سینماگر معاصر در باره ی بسته شدن «خانه ی سینما»، توجه کنیم.  او چنین می گوید: «نمی خواهم بدبینانه حرف بزنم. ولی باید فرض کنیم که یک جریان نفوذی وطن فروش و خائن در ایران هست که قصد دارد ملت ایران را از تولید کالاهای فرهنگی عاجز کند. اربابان این جماعت جاسوس وطن فروش چاره ای جز این ندارند که خودشان را در ظاهر شرعی نشان دهد و بار دیگر مملکت را به سوی منافع استکبار برگردانند. این جریان دارد کاری می کند که بازار کالاهای فرهنگی در کشور منهدم شود. این همه پول در  کشور هست ؛ اما چرا کسی در سینمای ملی یا موسیقی سرمایه گذاری نمی کند ؛ چون شرایط را ناامن کرده اند و نظام تولید را از هم پاشیده اند.»
 او در ادامه گفته است: «نه نظام تولید، که نظام توزیع کالاهای فرهنگی هم از هم پاشیده است. بازار سیاه، قاچاق و نمایش غیرقانونی همه ی کشور را گرفته است. و من می بینم که حاصل کارم را جلوی چشمم در پیاده رو می فروشند ؛ ولی پلیس هیچ دخالتی نمی کند. از سوی دیگر می بینیم که مردم شب ها چهار ساعت پای برنامه های شبکه «جم. تی وی» می نشینند و در همین شبکه و شبکه های ماهواره ای دیگری فیلم های دوبله شده‌ی در ایران پخش می شود. کالاهایی که در این شبکه ها آگهی می‌شود، شماره مرکز پخش تهران را دارد. به همین دلیل می گویم که در خانه ی سینما را کسی بسته که در شبکه ی «جم. تی وی» آگهی برای فروش فلزیاب و گنج یاب می دهد. یک عده می خواهند ما را خفه کنند و این کار را از راه بر هم زدن اتحادیه صنفی انجام می دهد ؛ چون اتحادیه بر امور نظارت می کند.»
این سخنان در کشوری بر زبان یک سینماگر می آید که  از جایزه ها و نشان های افتخار بخش سینمای آن موزه ای ساخته شده است. اگر روزی در سال های آغاز جمهوری اسلامی، و در زمان نخست وزیری  میرحسین موسوی، شبکه ی کاریزهای کشور با صدور پروانه ی کندن چاه های عمیق به  سراشیب نابودی افتاد، یا در روزی دیگر صنعت هشتصد ساله ی زنبورداری اردبیل با ممنوعیت اجازه ی ورود ملکه ی زنبور عسل و موم  با بحران روبه رو شد، امروز سینمای ایران را در روز روشن، از داشتن خانه و اتحادیه صنفی محروم می کنند. یادآوری می کنم، دفاع از یک کشور، را در همه ی بخش‌های اقتصاد و فرهنگ و سیاست، در کنار هم، بایستی پیش برد. دشمن تنها در عرصه های نظامی یورش نمی آورد ؛ بخشی از کار دشمن  یورش به جاهایی است که کسی به آنها «توجه» ندارد و آنها را «سنگر» نمی داند.

در پایان نشست، چند تن از حاضران پرسش هایی طرح کردند که آقایان، هوشنگ طالع و محمد حیدری به آنها پاسخ دادند.

+ منافعِ ملی ; ۱٢:٥۱ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٢/٥/٢۱
comment دیدگاه‌ها ()