منافعِ ملی

یادداشت روز - هردم ازاین باغ ،‌ بری می‌‌‌‌‌‌‌‌رسد ...

باهمه‌ی پنهان‌‌کاری‌ها در باره‌ی تعهدات خفت‌باربر پایه‌ی قرارداد « ژنو چای » ، هر روز گوشه‌‌‌های بیش‌تری از پنهان‌‌‌کاری‌ها آشکار می‌گردد . این در حالی است که صداو سیمای جمهوری اسلامی به عنوان رسانه‌ی انحصاری یا به‌گفته‌ی روشن‌تر «‌انحصار رسانه‌ای »‌ حتا به نمایندگان مجلس شورای اسلامی که بر پایه‌ی قوانین جاری جمهوری اسلامی ، نمایندگان همه‌ی مردم به شمار می‌روند ، اجازه روشن‌گری و یا انتقاد از این قرارداد را نمی‌دهد و بدون پرده‌‌‌پوشی ،  اعلام می‌کند که در این شرایط ،‌نقد قرارداد ژنو به صلاح نیست !
 از سوی دیگر ، ریاست جمهوری اسلامی منتقدان را «‌کم‌سواد وبی‌سواد » ‌خطاب می‌کند و به نوشته‌‌‌‌‌ی یکی از روزنامه‌ها ( بدون ورود به راه و روش و ماهیت آن )‌ با حروف درشت اعلام می‌کند : روحانی در جاده یک‌طرفه ،‌منتقدان را زیر گرفت ! »‌
به دنبال اعلام محدود شدن حق غنی سازی ایران به 5/3 در صد ( در حالی که بر پایه‌ی قرارداد  ان پی تی ، محدودیتی وجود ندارد ) ، یک‌تن از نمایندگان مجلس شورای اسلامی در نامه‌ای به ریاست جمهوری اسلامی ، پرده از بخش دیگر تاریک و خفت آور « پیروزی بر شش قدرت بزرگ » را آشکار کرد . آقای احمد توکلی  به دکتر حسن روحانی نوشت :
«‌یکی از تعهدات حریف ، آزادکردن بخش اندکی از دارایی های بلوکه شده در کشورهای خریدار نفت از ما بوده است . اگر در مذاکرات از حریف بپذیریم که بانک‌های داخلی  و خارجی را در معاملات با آن ارزها ، باید با توافق او معلوم کرد ... ولی چه توجیهی دارد که ما شرکت‌هایی را که می خواهیم از آنان خرید کنیم ، به‌‌تایید آمریکا برسانیم ؟ آیا جنابعالی اطلاع دارید که وزارتخانه‌ی ذیربط تنها 8 شرکت خارجی را برای خرید کالا‌های اساسی معرفی کرده و آن‌ها تنها 4 شرکت را پذیرفته ‌اند ؟ آیا خبر دارید که مالکین هر 4 شرکت ، آمریکایی هستند ؟ آیا می‌دانید که این شرکت ها در دوران دفاع مقدس ، به‌ما کالاهای اساسی نمی‌‌فروختند؟
 وقتی انتقال ارز زیر نظر آنان انجام می شود ، دیگر چه نگرانی هست که ما از کدام شرکت خرید کنیم ؟ چرا آمریکا اصرار دارد چنین امری را بر ما تحمیل کند ؟ جز این است که قصد تحقیر دارد ؟ و می‌خواهد مبادی خرید واردات ما را آن‌هم در کالای های اساسی ، محدود به‌‌خود کند ؟ و بدین وسیله اهرم فشار دیگری به‌دست آورد و شاید انحصار داخلی را هم تقویت کند .
جناب آقای دکتر توکلی ، جناب‌‌عالی که در اجرای فراگشت روی‌‌کار آوردن این دولت سهم به سزایی دارید ، توجه فرمایید که «‌فروش نفت محدود و دریافت محدود بهای آن و خرید از شرکت‌های خاص » ،‌ الگوی به‌‌‌روز شده‌ی «‌نفت در برابر غذا »  می‌‌‌باشد که آمریکایی‌‌ها پس از پیروزی در نبرد اول خلیج فارس ( در زمان ریاست جمهوری بوش پدر ) به‌کشور عراق تحمیل کردند .
حکومت عراق ،  براثر شکست سنگین در جنگ علیه آمریکا ، ناتو و دیگر متحدان ،‌ناچار از پذیرش برنامه‌ی « نفت در برابر غذا »‌شد ؛ اما دولت یازدهم ، براثر « پیروزی بزرگ بر 6 قدرت بزرگ » که چندی پیش رییس جمهور اسلامی در اهواز به مردم ایران وعده داده بود ، برنامه‌ی تحمیلی «‌نفت برابر غذا » را پذیرفت  .
 همان‌گونه که شما هم اشاره کردید ،‌ پذیرش این تعهدات خفت‌بار ، چیزی جز پذیرش « تحقیر » از سوی آمریکا نیست .

نوزدهم اسفندماه 1392
هوشنگ طالع

+ منافعِ ملی ; ٥:۳٩ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٢/۱٢/٢٠
comment دیدگاه‌ها ()