اگر تعهد نسپرده‌اید، امضا نکنید

سخنان باراک حسین اوباما در باره‌ی برنامه‌‌‌ی هسته‌‌‌‌‌ای‌ ایران بسیار روشنگر است، آن را دگرگونه تفسیر و تعبیر نکنید .   آمریکا با روشنی و بدون پرده‌پوشی اعلام می‌کند که در نهایت  در پی ازهم گسستن «آخرین پیچ ومهره‌‌‌های» صنایع هسته‌ای ایران است و از گفتن این تصمیم خود ابائی ندارد . این اعلام جنگ آشکار وعریان را ( در یک تالار، آن‌‌هم با باشندگان اندک ) این گونه تفسیر نکنید که آری او می‌‌‌‌خواهد ؛ اما نمی تواند .

 البته تا پیش از گفت و گوهای ژنو و امضای موافقتنامه‌‌‌‌‌ی «ژنو چای» او و آن‌‌ها می‌خواستند ؛ اما نمی توانستند . در حالی که با امضای این «ننگ نامه» ‌آمریکا موفق شد بسیاری از چرخ‌دنده های اصلی صنایع هسته‌‌‌ای ایران را از کار بیاندازد تا در ادامه، بتواند همه‌ی پیچ‌ و‌ مهره‌های آن را به‌‌طور کامل از هم بگسلاند .

 با دستینه کردن قرارداد «ترکمان چای ژنو» جمهوری اسلامی پذیرفت تا ازغنی سازی 20 درصدی که مورد نیاز بدون چون و چرای کشور است، دست بردارد و اورانیوم های با غنای 20 درصدی را نابود کند .  متعهد به عدم غنی سازی بیش از 5 در صد گردید . هم‌چنین تعهد کرد تا با ایستا کردن فعالیت تاسیسات سوخت هسته‌ای نطنز، فوردو، راکتور اراک را بیش از این گسترش ندهد . افزون برآن متهد به‌عدم تاسیس محل‌های تازه برای غنی‌سازی، عدم بازفرآوری یا ساخت تاسیساتی که توانایی بازفرآوری داشته باشند گردید و بسیاری تعهدات زیان‌بار دیگر .

همه‌ی این‌ها در برابر شناسایی حقی که ایران با امضای قرارداد «ان پی تی» ( یعنی غنی سازی بدون محدودیت ) از آن برخوردار است . درحالی که  این حق از سوی آمریکا در قرارداد ژنو، برای ایران به رسمیت شناخته نشده است . حتا وزیر امورخارجه که می بایست «دوست پلنگه نباشد»‌ مساله را این گونه توجیه می‌فرمایند و می‌گویند که آمریکا برپایه‌ی قوانین داخلی خود این حق را برای هیچ‌کشوری به رسمیت نمی شناسد ؛ اما ایشان توضح نمی‌دهند و نمی‌گویند که چرا این حق را برای هندوستان، ‌کره جنوبی و ژاپن به رسمیت شناخته است ؟! پرسش اساسی این‌جاست که ما چرا باید خود را با قوانین داخلی خصم هم‌آهنگ سازیم ؟ و برای توجیه ژاژخوایی و «گردن کلفتی» های آمریکا ‌به قوانین داخلی کشوری که سرکردگی اردوگاه دشمن را به‌عهده دارد، استناد کنیم . آیا وزیر امور خارجه‌ی اسلامی، به استقلال کشور و دارابودن حق برابر با دیگر کشور ها باور ندارند ؟ یا به راستی باور دارند که آمریکا با یک بمب می‌تواند همه‌ی تانک ها و موشک های ما را نابود کند ؟! 

اما جدا از این بحث ها :

اگر پس از نابودسازی اورانیوم های با غنای 20 درصد که دو باره نیاز به آن خواهیم داشت و مانند چند سال پیش از فروش آن به ما خودداری کردند، چکارخواهید کرد ؟ در آن صورت برای به‌دست آوردن اورانیوم 20 درصدی که مورد نیاز کشور است، باید بپذیریدکه آمریکا در برابر اجازه‌ی خریدآن، شماری از «چرخ دنده‌‌ها یا پیچ و مهره‌ها‌ی» صنایع هسته‌ای ایران را از کار بیاندازد و به همین ترتیب تا آخرین پیچ و مهره !

فرض محال همه‌ی تحریم ها را برداشتند ( که این تحریم‌ها تنها مربوط به مسایل هسته‌ای و اسقاط کردن صنایع هسته‌ای ایران است ) بهانه های تازه‌ای برای برقراری تحریم ها پیش کشیدند، ‌چه کار خواهید کرد ؟ نگویید چو فردا شود، فکر فردا کنیم . مسایل روشن اند و باید از هم اکنون فکر آن‌ها رابکنید 

1- اگر خواستار آن گردند که ایران نیز مانند همه‌ی کشورهای جهان، باید تنها دارای یک نهاد نظامی باشد و در نتیجه باید سپاه پاسداران را منحل سازید ( البته من موافق دو نهاد مسلح موازی نیستم ؛ ‌اما تصمیم در این باره مربوط به مردم ایران است و نه دیگران )، در غیر این صورت دوباره تحریم هارا  برقرار می‌کنیم ! چه خواهید کرد ؟

2-  اگر خواستار آن گردند که برنامه‌های «هوا ـ فضا» را محدود کنید و یابه کلی آن را تعطیل کنید، وگرنه ما دوباره تحریم ها را برقرار می‌کنیم . البته برای تعطیل کردن فعالیت های فضایی ایران بهانه‌هایی نیز مانند «تهدید صلح جهانی، ‌هراس همسایگان» و ... به میان می‌کشند ! در آن صورت چه خواهید کرد ؟

3- اگر خواستار آن گردند که ایران باید شمار کشتی های جنگی و زیر دریایی های خود را در حد گارد ساحلی کاهش دهد، زیرا نیروی دریایی ایران باعث شده است که شب‌ها بیابان‌گردان سعودی و قطری و ... راحت نخوابند . در غیر این صورت ایران را تحریم می‌کنیم ! در آن صورت چه خواهید کرد .

4- اگر خواستارشدند تا نیروی هوایی ایران هواپیماهای جنگنده ـ بمب افکن خود را از رده خارج کند و تنها به هواپیماهای بسیار قدیمی و از رده خارج اکتفاکند، وگرنه تحریم خواهیم کرد ! در آن صورت چه خواهید کرد ؟

5- اگر خواستار آن گردند که همه‌ی موشک های برد بلند خود را نابود کنید، زیرا امنیت اروپا و آمریکا مورد مخاطره است و هم چنین موشک های برد متوسط و کوتاه خود را نیز تاحد نزدیک به صفر کاهش دهید، وگرنه ما ایران را تحریم می‌کنیم ! در آن صورت چه خواهید کرد ؟

6- اگر خواستار آن شدند تا اجازه دهید کسانی که در زمره‌ی دوستان و چاکران ما هستند، برای مصون ماندن از قوانین داخلی، ‌پرچم اتحادیه‌ی اروپا برسردر خانه های خود نصب کنند ؛ و گرنه ایران را تحریم می‌کنیم ( در این مورد مساله‌ی اخیر اوکراین و تهدید آمریکا به برقراری تحریم ها، بسیار روشن‌‌‌‌‌گر است )  . در این مورد راهبرد شما چیست ؟

البته اگر به این مرحله رسیدیم، در آن صورت حمله‌ی نظامی حتمی است ( مثال عراق را از یاد نبریم ) زیرا درآن صورت مطمئن خواهند بود که ما در دفاع از خود حتا توان کشتن یک سرباز متجاوز را هم نخواهیم داشت .

بدنیست که مسئول سیاست خارجی جمهوری اسلامی ( البته به زبان فارس ) به این دغدغه ها پاسخ دهد .

 آقای رییس جمهور امیدوارم که سخنان آقای دکتر فریدون عباسی در باره‌ی شرایط رسیدن جناب‌عالی به مقام ریاست جمهوری اسلامی، اغراق آمیز باشد ؛ اما شما در برابر این ملت و این مردم مسئول هستید . به روشنی به این پرسش‌ها که دغدغه‌ی اصلی بیشینه‌ی مردم ایران است، پاسخ دهید .

 اگر سخنان آقای دکتر فریدون عباسی درست نیست از پی‌گیری این گفت و گوها که مردم از آن به عنوان «ترکمان چای ژنو» یا «ژنوچای» نام می‌برند، انصراف دهید .

 بیست و هشتم آذرماه 1392

دکتر هوشنگ طالع

/ 0 نظر / 21 بازدید